အနမ္းေတြ ပ်ဳိးခ်ခဲ့တဲ့ ေန႔တုန္းက
ငါ….က သူရဲေကာင္းၾကီးေပါ့
ကမၻာႀကီး တစ္ခုလုံးလည္း လင္းျပလုိ႔ေပ့ါ
ရင္ခုန္သံ တုိးဖြဖြမွာ ခ်စ္သူရယ္သံက
စည္းခ်က္သံ တခ်ပ္ခ်ပ္ လုိက္တယ္..။
ေကာင္းကင္ၾကီးရယ္
ေလညွင္းေလးရယ္ ခ်စ္သူရယ္သံရယ္
ၿပီးေတာ့ ခုိးေၾကာင္ခုိး၀ွက္ အနမ္းတစ္ခ်ဳိ႕ရယ္
ၿပီးျပည့္စုံျခင္းထက္ ပုိမုိျပီး ျပည့္စုံ ခဲ့ပါတယ္။
အလင္းႏွစ္ထက္ လွ်င္ျမန္တဲ့
သတိရျခင္းေတြ တေပြ႔တစ္ပုိက္ၾကီးနဲ႔
ခ်စ္သူကုိ လြမ္းရတာ
အာရုဏ္ဦးမွာ ပြင့္တဲ့ပန္းလုိ
ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ ေမႊးျမလန္းဆန္းတယ္။
ျမွားအစင္းေပါင္း ေထာင့္ငါးရာ
တုိက္ရုိက္မွန္တဲ့ ရင္ဘတ္မွာ စူးနစ္ခဲ့ၿပီး
ႏွလုံးသား တစ္ခုလုံးလည္း မုိးရြာခ် ထားခံရသလုိ
စိမ္းလန္းဖူးငုံ တစ္ေလာကလုံး သာယာတယ္။
အျပာေရာင္ေတြ ရႊဲရႊဲစုိၿပီး
ရင္ဘတ္ တစ္ခုလုံး ေဆးေၾကာတဲ့ေန႔
ရင္ခုန္သံ တစ္ခုလုံးက
လင္းျမတုန္ခါၿပီး စုိေတာက္ေနခဲ့တယ္
ခ်စ္ျခင္းတုိ႔ ပြင့္တဲ့အခ်ိန္
ဗီးနပ္စ္ေတာင္ ပါးစပ္အေဟာင္း သားနဲ႔ေပါ့။
မပ်ဳိးပဲ ရြာခ်ခဲ့တဲ့ မုိး
မျငိဳးပဲ ဒဏ္ရာေတြ မေပးပါနဲ႔လား
စံပယ္ရဲ့ ျဖဴစင္ျခင္းမ်ဳိးနဲ႕
ငါ့ဘ၀ တစ္ခုလုံး မင္းလက္ထဲ အပ္ခဲ့ခ်င္တယ္။
0 comments:
Post a Comment