လမိုက္ညရဲ ့အတိတ္ေၿခသံ

စိတၱဇညအလယ္မွာ
ေခ်ာ့သိပ္မရတဲ့ႏွလုံးသားက
ေဝဒနာေတြႀကားမွာနုိးထေနတယ္
ပိတ္လို ့မရတဲ့မ်က္ဝန္းကို
ႀကိဳးစားမွိတ္လိုက္မိေတာ့
အာရုံထဲကိုဝင္ေရာက္လာတာက
အတိတ္ရဲ ့အရိပ္ေတြပါ
ကံႀကမၼာကိုႀကိဳ မၿမင္
ေပ်ာ္ရြင္ခဲ့တာေတြက
လြမ္းဖုိ ့ၿဖစ္လာခဲ့ၿပီေပါ့...
ခုံတန္းေလးေပၚမွာ
ေက်ာၿခင္းကပ္လ်က္အတူထုိင္
ႀကယ္ေတြကိုအၿပိဳင္ေရႀကေတာ့
မေမာနုိင္မပန္းနုိင္ေပါ့...
ခုေတာ့...
လမိုက္ညအလယ္မွာ
ေရစရာႀကယ္ကမရွိ
ေၿဖစရာမင္းကမရွိ
ငါတစ္ေယာက္တည္း
အိပ္ပ်က္ညက
ဘယ္ေလာက္ထိရွည္လ်ားဦးမွာလဲ......